بُراق حامیم

پایگاه خبری تخصصی هنر ایرانی اسلامی

خانه » تازه ترین اخبار روز دنیای هنر » مروری کوتاه بر زندگی و آثار استاد محمدحسین بهجت تبریزی (شهریار)

مروری کوتاه بر زندگی و آثار استاد محمدحسین بهجت تبریزی (شهریار)

سید محمدحسین بهجت تبریزی، متخلص به «شهریار»، شاعر نامدار دو زبانه ایران است که با غزل‌های عاشقانه و مذهبی و شاهکار ترکی حیدربابایه سلام در ادبیات فارسی و آذری ماندگار شد؛ او ۲۷ شهریور ۱۳۶۷ درگذشت و یادش به عنوان «روز ملی شعر و ادب فارسی» گرامی داشته می‌شود.


به گزارش پایگاه خبری هنری بُراق حامیم

مشخصات فردی

نام کامل: سید محمدحسین بهجت تبریزی

تخلّص: شهریار

زادروز: ۱۱ دی ۱۲۸۵ خورشیدی – روستای خشکناب تبریز

درگذشت: ۲۷ شهریور ۱۳۶۷ خورشیدی – تهران

آرامگاه: مقبرهالشعرا، تبریز

پیشه: شاعر و ادیب

 


کودکی و تحصیلات

شهریار در خانواده‌ای اهل ادب و دین پرورش یافت. تحصیلات ابتدایی را در مکتب‌خانه زادگاهش گذراند و از همان کودکی با دیوان حافظ، سعدی و قرآن کریم مأنوس شد. دوره متوسطه را در تبریز و تهران پشت سر گذاشت و سپس وارد مدرسه طب شد اما به دلیل بی‌علاقگی و ماجراهای عاشقانه، پیش از دریافت مدرک دکتری پزشکی، تحصیل را رها کرد.

عشق نافرجام و آغاز شاعری

شهریار در سال‌های دانشجویی دل‌باخته «ثریا» شد؛ عشقی که به سرانجام نرسید و او را عمیقاً متأثر کرد. بسیاری از غزل‌های عاشقانه‌اش بازتاب همین تجربه است. از آن پس تمام توانش را صرف شعر و ادبیات کرد و به‌تدریج در محافل ادبی تهران و تبریز شناخته شد.

تخلّص «شهریار»

او در آغاز با نام «شیوا» شعر می‌سرود. اما پس از تفألی دوباره به دیوان حافظ، واژه «شهریار» دو بار پیاپی آمد و به نشانه ارادت به حافظ، این تخلّص را برگزید.

مهم‌ترین آثار

فارسی: غزل‌های عاشقانه و مذهبی، از جمله «علی ای همای رحمت» و «ای وای مادرم»

ترکی آذری: شاهکار بی‌بدیل حیدربابایه سلام (۱۳۲۹–۱۳۳۰) که یکی از برجسته‌ترین منظومه‌های مردمی جهان ترک به شمار می‌رود.

شهریار به دو زبان فارسی و ترکی آذری شعر گفت و با مهارت کم‌نظیر خود پلی میان این دو فرهنگ ادبی ایجاد کرد.

سبک و ویژگی‌ها

مضامین عاشقانه، عارفانه و مذهبی

زبان ساده و موسیقایی

ارادت ویژه به اهل‌بیت علیهم‌السلام؛ به‌ویژه در سرودن شعر «علی ای همای رحمت»

زندگی شخصی

شهریار در ۴۸ سالگی با عزیزه عبدالخلقی ازدواج کرد و صاحب دو دختر (شهرزاد و مریم) و یک پسر (هادی) شد. او شخصیتی فروتن، مهمان‌نواز و اهل موسیقی بود و سه‌تار می‌نواخت.

درگذشت و یادمان

شهریار پس از یک دوره بیماری ریوی در ۲۷ شهریور ۱۳۶۷ در ۸۳ سالگی در تهران درگذشت و پیکرش در مقبرهالشعرا تبریز به خاک سپرده شد. سالگرد درگذشت او به نام روز ملی شعر و ادب فارسی در تقویم رسمی ایران ثبت شده است. تمبرهای یادبود و تندیس‌های متعدد به یاد این شاعر نامدار منتشر و ساخته شده‌اند.

شهریار با ترکیب ظرافت غزل فارسی و طنین موسیقی آذری، میراثی ماندگار در شعر معاصر بر جای گذاشت و همچنان الهام‌بخش دوستداران ادب فارسی و ترکی است.