حضرت امام حسین علیه السلام کیست؟

روز پنجشنبه سوم شعبان سال چهارم هجری در خاندان رسالت طفلی به دنیا آمد که بقای شریعت پیامبر اسلام را با شجاعت و از جان گذشتگی خود ضمانت فرمودند. مادرش صدیقه کبری (س) حضرت فاطمه زهرا دختر پیامبر خدا (ص) و پدرش امام علی علیه السلام بود.

به گزارش پایگاه خبری هنری بُراق حامیم، امام حسین علیه السلام پس از برادر بزرگوار خود به امر خدا و به وصیت برادر به امامت قیام کرد و نزدیک به ۱۰ سال در دوره خلافت معاویه زیست و در این مدت همان سیرت امام حسن علیه السلام را پیش گرفت و تا معاویه زنده بود نتوانستند کار موثری انجام دهند.

پس از ۹ سال و نیم تقریباً معاویه بدرود زندگی گفت و خلافت که تبدیل به سلطنت شده بود به پسرش دید منتقل گردید. یزید برخلاف پدر ریاکار خود جوانی بود مست غرور و متظاهر به عیاشی و فحشا و بی‌بندوبار . یزید همین که زمام امور را به دست گرفت به والی مدینه دستور داد که از امام حسین برای بیعت بگیرند وگرنه سرش را پیش وی فرستند. پس از آنکه والی حسب الامر بیعت را به آن حضرت عرضه داشت وی مهلت خواست و شبانه از مدینه با کسان خود رهسپار مکه شد و به حرم خدا که در اسلام پناهگاه رسمی پناهنده شد ولی پس از چند ماه اقامت فهمید که یزید به هیچ وجه از او دست بردار نیست و در صورتی که بیعت نکند قتل وی حتمی است. از سوی دیگر در این مدت چندین هزار نامه از عراق به آن حضرت رسیده بود که وی را وعده یاری داده به نهضت بر ضد ستمگران بنی امیه دعوت می‌کردند.

امام حسین علیه السلام از مشاهده اوضاع و احوال عمومی و دلالت شواهد و قرائن می‌دانست که نهضت وی پیشرفت ظاهری نخواهد داشت و با این همه با امتناع از بیعت یزید تصمیم به کشته شدن گرفت و با کسان خود به عنوان نهضت از مکه به سوی کوفه متوجه شد و در راه در زمین کربلا تقریبا ۷۰ کیلومتری کوفه با لشکر انبوه دشمن برخورد کرد.

آن حضرت در مسیر خود اشخاص را ه یاری دعوت می‌کرد و به کسانی هم که همراه وی بودند تصمیم قطعی خود را به کشته شدن گوشزد می‌نمود و در ترک مصاحبت و ملازمت خود مخیر می‌داشت از این رو روزی که با لشکر دشمن روبرو شدند از یاران و همراهان جز شماره ناچیزی که در دل داده و از جان گذشته بودند کسی نمانده بود. در نتیجه به آسانی در حلقه بسیار تنگی به محاصره لشکر انبوه دشمن درآمند و حتی آب بر رویشان بسته شد و در چنین محیطی در میان بیعت و قتل مخیر کردند.

امام حسین علیه السلام هم به بیعت نداد و با دشمن دین خدا به پیکار برخاست و در این جنگ خودش فرزندان برادران برادرزادگان عموزادگان و یارانش که جمعاً در حدود ۷۰ نفر بودند شهید شدند تنها فرزند گرامیش امام سجاد که به علت مریضی شدید قادر به جنگ نبود زنده ماندند. لشکر دشمن پس از شهادت آن حضرت اموالش را غارت نموده خانواده‌اش را اسیر کردند و به همراه زرهای بریده شهدا از کربلا به کوفه و از کوفه به شام سوق دادند.

در این اسارت امام سجاد علیه السلام با خطبه‌ای که در شام خواند و همچنین زینب کبری با سخنرانی‌هایی که در مجامع عمومی کوفه و مجلس ابن زیاد والی کوفه و مجلس یزید در شام ایراد کرد پرده از روی حق برداشته زورگویی و ستمگری بنی امیه را برای جهانیان آفتابی کرد. و در هر حال نهضت حسینی در برابر زورگویی و بیدادگری و بی‌بند و باری که باریخته شدن خون پاک آن حضرت و فرزندان خویشاوندان و یارانش و تاراج رفتن اعمال اسیر شدن خانواده‌اش خاتمه پذیرفت با خصوصیات و مشخصاتی که دارد یک واقعه اختصاصی است که در صفحات تاریخ نهضت‌های جهانی همانندی برای آن نمی‌توان یافت و به جرات می‌توان گفت که اسلام زنده این واقعه است و اگر این واقعه اتفاق نیفتاده بود بنی امیه اسم و رسمی از اسلام باقی نگذاشته بود.

این واقعه جانگداز به طور عیان هدف و مرام اهل بیت پیغمبر را از منویات بنی امیه و طرفداران ایشان جدا ساخت و حق و باطل را آفتابی نمود روشن‌ترین اثر این واقعه پرورش روحی گروه بی‌شماری بود که نقش ولایت علی بن ابیطالب علیه السلام در دل‌هایشان جای گرفت و دوستی خاندان رسالت را شعار خود ساختند و روز به روز شمار و نیروی خود را افزایش دادند تا امروز بیش از ۱۰۰ میلیون مسلمان به نام شیعه در همه جای جهان زندگی می‌کنند.

نکات کلیدی درباره دوره تاریخی ایران در آن زمان:

جدول گاهشماری رویداد:

| تاریخ (هجری قمری) | رویداد | وضعیت ایران |