رابرتا جنتری در مجموعه «Blood Orange» با تقارن، فرم‌های زیست‌وار و لایه‌های شفاف اکریلیک، رابطه میان نظم هندسی و رشد طبیعی را بررسی می‌کند.
هنرمند لس‌آنجلس‌نشین رابرتا جنتری در مجموعه تازه خود با عنوان «Blood Orange» ترکیبی از فرم‌های زیست‌وار، ساختارهای متقارن و رنگ‌های محدود را به کار گرفته تا تجربه حسی و شیوه ادراک انسان از جهان را در قالب نقاشی انتزاعی بررسی کند.
به گزارش پایگاه خبری هنری بُراق حامیم، آثار جنتری با استفاده از طیف‌های درخشان نارنجی و سایه‌های عمیق آبی شکل گرفته‌اند و بر پایه یک شبکه هندسی منظم سازمان یافته‌اند. این ساختار در کنار فرم‌هایی قرار می‌گیرد که یادآور گیاهان و الگوهای طبیعی هستند و به ترکیبی میان امر ساخته‌شده و امر طبیعی می‌رسند.
جنتری در فرآیند خلق این آثار، چندین لایه اکریلیک رقیق‌شده را روی بوم قرار می‌دهد. این لایه‌ها به ایجاد تغییرات تدریجی رنگ و عمق بصری کمک می‌کنند؛ به‌گونه‌ای که مرز میان فرم و زمینه در بخش‌هایی از نقاشی محو می‌شود.
«Blood Orange» و بازخوانی «بانوی تک‌شاخ»
آثار این نمایشگاه از مجموعه مشهور پرده‌های نقش‌دار قرن شانزدهم با عنوان «La Dame à la licorne» یا «بانوی تک‌شاخ» الهام گرفته‌اند.
این مجموعه تاریخی از شش اثر نساجی تشکیل شده که در آنها زنی اشرافی در کنار یک تک‌شاخ و شیر دیده می‌شود و پنج اثر، به پنج حس انسانی ارتباط داده شده‌اند. اثر ششم که معنایی رمزآلودتر دارد، به مفهوم میل و عاطفه اشاره می‌کند.
جنتری در «Blood Orange» تنها به بازتولید رنگ‌های پرقدرت این پرده‌های تاریخی اکتفا نکرده، بلکه برخی عناصر بصری آنها را نیز به زبان انتزاعی خود منتقل کرده است؛ از جمله لباس مخملی زن، ارگ بزرگ و درختان پرتقال که در پس‌زمینه پرده‌های تاریخی حضور دارند.
از پنج حس تا شیوه شناخت جهان
یکی از نکات مهم در این مجموعه، فراتر رفتن از تفسیر صرفاً حسی «بانوی تک‌شاخ» است.
برخی پژوهشگران معتقدند این پرده‌ها را می‌توان نه فقط بازنمایی حواس، بلکه تأملی درباره چگونگی شناخت جهان و جمع‌آوری اطلاعات از محیط پیرامون دانست. همین رویکرد با دغدغه هنری جنتری درباره نحوه شکل‌گیری اسطوره‌ها و روایت‌هایی که انسان برای تفسیر تجربه زیسته خود می‌سازد، هم‌راستا است.
در نقاشی‌های او، شبکه منظم و هندسی به نوعی نماد تلاش انسان برای ایجاد نظم و معناست؛ در مقابل، فرم‌های ارگانیک و پیش‌بینی‌ناپذیر، یادآور طبیعتی هستند که همیشه به‌طور کامل در چارچوب‌های انسانی قرار نمی‌گیرد.
تقارن، رنگ و فرم‌های زیست‌وار
تقارن یکی از عناصر اصلی زبان بصری جنتری است. او با محدود کردن دامنه رنگی و تکرار ساختارها، نوعی ریتم بصری ایجاد می‌کند که مخاطب را به مشاهده دقیق جزئیات و تغییرات تدریجی رنگ دعوت می‌کند.
فرم‌های زیست‌وار در این آثار، اگرچه از گیاهان و عناصر طبیعی الهام گرفته‌اند، اما به بازنمایی مستقیم طبیعت نمی‌رسند. جنتری آنها را به ساختارهایی انتزاعی تبدیل می‌کند که همزمان می‌توانند تداعی‌کننده گل، میوه، اندام‌های گیاهی یا اشکال ناشناخته باشند.
در میان آثار این نمایشگاه، آثاری مانند «The Rose Lattice»، «Two Tails»، «Nine Holly Berries»، «A Golden Collar»، «Velvet Shoulders»، «The Organist’s Arbor»، «Ten Oranges» و «Unicorn» این رویکرد را در قالب‌های متنوع دنبال می‌کنند.
نمایشگاه «Blood Orange» در لس‌آنجلس
نمایشگاه انفرادی «Blood Orange» در فضای Track 16 در منطقه ایست هالیوود لس‌آنجلس برپا شده و تا ۲۴ اکتبر ۲۰۲۶ ادامه دارد.
این نمایشگاه نمونه‌ای از رویکرد معاصر به گفت‌وگو با آثار تاریخی است؛ گفت‌وگویی که در آن هنرمند به جای بازسازی مستقیم یک اثر کلاسیک، مفاهیم و عناصر آن را به زبان شخصی و انتزاعی خود منتقل می‌کند.
تحلیل بُراق حامیم
اهمیت مجموعه «Blood Orange» تنها در زیبایی‌شناسی رنگ و فرم آن خلاصه نمی‌شود. یکی از نقاط قوت این پروژه، بازخوانی یک میراث تصویری تاریخی از مسیر زبان هنر معاصر است.
رابرتا جنتری از «بانوی تک‌شاخ» به عنوان یک تصویر تاریخی صرف استفاده نمی‌کند؛ بلکه ساختار فکری آن را به پرسشی درباره ادراک، شناخت و ساختن معنا تبدیل می‌کند. این رویکرد نشان می‌دهد که چگونه یک اثر متعلق به قرن شانزدهم می‌تواند همچنان زمینه‌ای برای گفت‌وگو درباره تجربه انسان معاصر باشد.
از منظر هنر و فرهنگ، تقابل میان شبکه هندسی و فرم‌های طبیعی نیز قابل توجه است. هندسه در این آثار نماینده نظم، طبقه‌بندی و تلاش انسان برای فهم جهان است، در حالی که فرم‌های زیست‌وار، وجهی آزاد، سیال و پیش‌بینی‌ناپذیر دارند.
این تقابل را می‌توان با برخی سنت‌های هنر ایرانی نیز مقایسه کرد؛ جایی که هندسه، تکرار، تقارن و نظم بصری در کنار نقش‌مایه‌های گیاهی و طبیعت‌گرا، بخش مهمی از معماری، نگارگری، تذهیب و هنرهای سنتی را شکل داده‌اند. البته جنتری از سنتی متفاوت حرکت می‌کند و نباید زبان بصری او را مستقیماً معادل هنر ایرانی دانست؛ با این حال، هم‌نشینی نظم هندسی و طبیعت‌گرایی نقطه‌ای است که امکان گفت‌وگوی تطبیقی میان هنر معاصر غرب و سنت‌های تصویری ایرانی را فراهم می‌کند.
«Blood Orange» از این منظر نمونه‌ای قابل توجه از هنری است که گذشته را به موزه محدود نمی‌کند؛ بلکه آن را به ماده‌ای زنده برای تولید معنا در زمان حال تبدیل می‌کند.
منبع خبر: کولوسال (Colossal) ـ نوشته گریس ایبرت، ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۶
گالری
مطالب جالب
«جست‌وجوی ایران» در آینه هنر معاصر
حضرت زهرا کیست؛ چرا دو دهه عزاداری؟
بازیگران اصلی موزیکال «پدینگتون» در برادوی معرفی شدند