تفریح در برف

از یک طرفِ تپه، تام از مزرعه‌ی درخت بلوط بالا می‌آمد. پشت سر او جک و نَنسی هم با سورتمه‌هایشان می‌آمدند. از طرف دیگرِ تپه، پیتر و بابی و اَن و پَتی بالا می‌رفتند.

همه‌ی بچه‌ها بالای تپه، کنار درخت بلوطِ قدیمی، به هم رسیدند.
یکی‌یکی سر خوردند و پایین رفتند. بعد دوباره همه با هم بالا رفتند. باز هم سر خوردن و بالا رفتن تکرار شد. پایین رفتن تند بود و بالا آمدن آهسته. راه رفتنِ طولانی در برفِ نرم و خیس.

کم‌کم جک و بابی سر خوردن را کنار گذاشتند و شروع کردند به ساختن یک آدم‌برفی.
اَن صدا زد: «من هم کمک می‌کنم!»
برفِ خیس برای ساختن آدم‌برفی خیلی خوب است. نَنسی هم آمد تا کمک کند. خیلی زود یک آدم‌برفی بامزه روی تپه درست شد.

اَن گفت: «برای او یک کلاه درست می‌کنم.» همان موقع، یک ماهیتابه‌ی گرد و قدیمی را در برفِ خیس و عمیق پیدا کرد. گفت: «این‌جا یک ماهیتابه‌ی قدیمی هست!»
اما ماهیتابه پر از سوراخ بود. کسی گفت: «به درد نمی‌خورد.»

جک فریاد زد: «من می‌تونم ازش استفاده کنم! باهاش سورتمه می‌سازم. سوراخ‌ها مهم نیست!»
جک داخل ماهیتابه نشست و سر خورد. ماهیتابه این‌طرف و آن‌طرف می‌چرخید. ناگهان برعکس شد و جک توی برفِ نرم و خیس افتاد. اما آسیبی ندید.

نَنسی گفت: «نوبت من است!» و دوید تا جک را از برف بیرون بکشد. یکی پس از دیگری بچه‌ها سعی کردند با آن سورتمه‌ی گرد و خنده‌دار سر بخورند. هر بار هم باید از توی برفِ نرم بیرون کشیده می‌شدند.

بابی وقتی دوباره بالا آمد گفت: «این ماهیتابه‌ی قدیمی خنده‌دارترین سورتمه‌ی دنیاست!»
در همین موقع، اَن ماهیتابه را از دست‌های بابی گرفت و آن را روی سرِ آدم‌برفی گذاشت. گفت: «به‌عنوان کلاه هم خیلی بامزه است!»
تام خندید و گفت: «چه تشت خنده‌داری! اول تشت بود، بعد سورتمه شد، حالا هم کلاهِ سرِ آدم‌برفی!»

مترجم: محمد سلیمانی فر