«کاش من هم کفش‌هایی مثل کفش‌های پیتر داشتم!»
بابی یک روز صبح گفت: «کاش کفش‌هایی داشتم که ساق‌های بلند و بزرگی داشته باشند.»
پیتر گفت: «من باید همین حالا کفشم را بپوشم. اگر زود راه نیفتم، برای رفتن به مدرسه دیر می‌کنم.»
مادر گفت: «بابی خیلی زود به کفش‌های جدید نیاز دارد. امروز آن‌ها را می‌خریم.»
درست بعد از ناهار، آن‌ها به مرکز شهر رفتند و مادر برای بابی یک جفت کفش نو خرید.
بابی گفت: «حالا؟ حالا کفش‌هایی دارم با ساق‌های بلند و بزرگ، درست مثل کفش‌های پیتر!»
«من کفش‌های جدید می‌خواهم!» مادر گفت.
فروشنده جعبه ای پشت جعبه ی دیگر باز می‌کرد. مادر کفش‌های مختلف را امتحان می‌کرد و بابی منتظر می‌ماند. آن‌قدر نشست و نشست و نشست.
ناگهان دیگر نتوانست بنشیند و منتظر مادر بماند.
کفش‌های ساق‌بلند و بزرگش شروع کردند به برداشتن قدم‌های بلند و بزرگ. آن‌ها با پاهای بابی درون خود، راه افتادند و دور شدند.
پای چپ بالا! پای راست پایین!
قدم‌های بلند و بزرگ!
چپ، راست! چپ، راست!
قدم‌های بلند و بزرگ روی کف زمین!
بابی همین‌طور از فروشگاه بیرون رفت.
چپ، راست! کفش‌های نو روی پیاده‌رو قدم برمی‌داشتند.
چپ، راست! چپ، راست!
بابی به انتهای پیاده‌رو رسید و از سرِ یک کوچه پیچید. بعد شروع کرد قدم‌هایش را شمردن.
«یک، دو! یک، دو!» شمرد.
او از سرِ کوچه‌ای به سرِ کوچه‌ای دیگر می‌پیچید، اما کوچه‌ها را نمی‌شمرد.
کمی بعد، بابی و کفش‌های نو و قشنگش به گوشه خیابانی شلوغ رسیدند.
آنجا یک پلیس نشسته بود.
پلیس دید که بابی ولز درحالی‌که هر پایش را بلند بالا می‌آورد، در حال راه‌رفتن است.
بعد صدایش زد:
«پسر کوچولو! سرت را بالا بگیر. حواست باشد داری کجا می‌روی!»
بابی گفت: «دارم حواسم را جمع می‌کنم. دارم به کفش‌های نویم نگاه می‌کنم و قدم‌هایم را می‌شمارم.»
بعد برای نشان‌دادن کفشش، یکی از پاهایش را بالا برد.
پلیس لبخندی زد و پرسید:
«پسرت کوچولو، مادرت کجاست؟»
بابی گفت: «در همان فروشگاه بزرگی که کفش‌های نویم را از آنجا خریدیم.»
ناگهان بابی به اطرافش نگاه کرد.
گفت: «نمی‌دانم کجا هستم.»
بابی گم شده بود، اما این موضوع برایش مهم نبود. او می‌دانست که پلیس نمی‌گذارد اتفاقی برایش بیفتد.
پلیس گفت: «اسم فروشگاهی که کفش‌ها را از آنجا خریدید چیست؟»
بابی گفت: «نمی‌دانم.»
ناگهان اتفاق بامزه‌ای افتاد.
پلیس، بابی را بلند کرد و درست جلوی خودش گرفت.
بعد اتفاق بامزه دیگری افتاد.
پلیس کفش بابی را از پایش درآورد.
بابی گفت: «اوه، لطفاً نگذارید کفش نوی من گم شود!»
پلیس داخل کفش را نگاه کرد و روی آن نوشته‌ای دید:
«فروشگاه کفش بِل»
پلیس خندید و گفت: «آهان! حالا می‌دانم مادرت کفش‌های نو و قشنگت را از کجا خریده است. همان‌جا می‌رویم.»
پلیس با بابی که جلوی او نشسته بود، راه افتاد.
آن‌ها در خیابان پیش رفتند، از گوشه‌ها پیچیدند و سرانجام به فروشگاه بزرگ کفش رسیدند!
مادر بابی جلوی فروشگاه ایستاده بود و به دنبال او می‌گشت.
مادر فریاد زد:
«اوه، بابی! چطور شد که از اینجا فرار کردی؟»
پلیس بزرگ لبخندی زد و بابی را پایین گذاشت. سپس گفت:
«بابی فرار نکرده بود. ماجرا این‌طور نبود. این کفش‌های نو و قشنگی که برای بابی خریدید بودند که با او فرار کردند!»
مطالب جالب
یک غافلگیری بزرگ
تفریح در برف
سرخوشی بر یخ