وقایع نگاری های الجزایز

کتاب وقایع نگاری های الجزایر مجموعه ای است از مقالات و یادداشت هایی که آلبرت کامو از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۵۸ درباره زادگاهش الجزایر نوشت.

به گزارش پایگاه خبری هنری بُراق حامیم ، آلبرت کامو، نویسنده و روزنامه نگار، در دوره ی پرآشوب که به فقز، کشتار، جنگ های داخلی و اختلاف های عمیق سیاسی منجر شد، سعی کرد راوی روح الجزایری باشد که می شناخت.

آلبر کامو در سال ۱۹۱۳ در الجزایر و در خانواده‌ای فقیر به دنیا آمد. او خیلی زود پدرش را از دست داد و با سختی‌های کودکی رشد کرد. استعدادش در مدرسه کشف شد و توانست تحصیلش را ادامه دهد. کامو بعدها با آثاری چون رمان بیگانه کامو و مقاله‌ی افسانه سیزیف به نویسنده‌ای برجسته تبدیل شد.

کامو در سال ۱۹۵۷ برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات شد. آلبر کامو نخستین نویسندهٔ زادهٔ قارهٔ آفریقا است که برندهٔ این جایزه شده است. او دو سال پس از بردن جایزهٔ نوبل در یک سانحهٔ تصادف درگذشت. در جیب کت او یک بلیط قطار استفاده نشده پیدا شد، او ابتدا قرار بود با قطار و به همراه همسر و فرزندانش به سفر برود؛ ولی در آخرین لحظات پیشنهاد دوست ناشرش را برای همراهی پذیرفت تا با خودروی او سفر کند. رانندهٔ اتومبیل و میشل گالیمار، دوست نزدیک و ناشر آثار کامو، نیز در این حادثه کشته شدند. آلبر کامو در گورستان لومارین در جنوب فرانسه دفن شد.

بعد از مرگ کامو، همسر و فرزندانش حق تکثیر آثار آلبر کامو را در اختیار گرفتند و دو اثر باقی‌مانده او را منتشر کردند. اولین آن‌ها کتاب مرگ شاد بود که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. دومین کتابی که پس از مرگ کامو منتشر شد یک اثر ناتمام به نام آدم اول بود که سال ۱۹۹۵ منتشر شد. آدم اول یک خودزندگی‌نامه دربارهٔ دوران کودکی نویسنده در الجزایر است.

وقایع‌نگاری‌های الجزایر مجموعه مقالات بیست‌سالهٔ آلبر کامو دربارهٔ الجزایر است. این مقالات در سال ۱۹۵۸ و در اوج بحران الجزایر، استعمار فرانسه در این کشور و کشتارها و درگیری‌های شدیدش منتشر شدند.

این مقالات با آمارهای دقیقشان دربارهٔ وضعیت اقتصادی، آموزش و پرورش، نرخ بیکاری، میزان تولیدات کشاورزی الجزایر، نشان می‌دهند که کامو چقدر تیزبینانه و واقع‌بینانه به مسائل این کشور نگاه کرده است. او در این اثر حقایق تکان‌دهنده‌ای را فاش می‌کند. حقایقی که روایت‌هایش را تا این زمان زنده نگاه داشته‌اند.

تک‌نگاری‌های این کتاب وقایع و وضعیت پروسه‌ای بیست‌ساله را از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۵۸ یعنی از زمانی که در فرانسه اصلا الجزایری مطرح نبود تا زمانی که صحبت این کشور نقل هر مجلسی بود، پوشش می‌دهند.

این کتاب، در واقع خلاصه‌ای از افکار انسانی است که از جوانی با مسئلۀ الجزایر درگیر بود و بیهوده می‌کوشید زنگ خطر را دربارۀ وضعیت این جامعه به صدا درآورد، او از نقش فرانسه در این مخمصه به خوبی آگاه بود، با این حال نه می‌توانست عملکرد ستمگران را تأیید کند، نه سیاست‌های محافظه‌کارانۀ دولت فرانسه را.

بخشی از کتاب وقایع‌نگاری‌های الجزایر

از تمام افرادی که با خواندن این نوشته‌ها رنجیده‌خاطر شده‌اند، می‌خواهم که اندیشه‌های ایدئولوژیک خود را برای لحظاتی کنار بگذارند و بی‌طرفانه فکر کنند. ممکن است برخی به‌درستی پی آن باشند که نام کشورشان با عدالت عجین باشد. اما آیا کسی می‌تواند در میان ملتی به‌اسارت‌گرفته‌شده که افکاری منسوخ دارد، عادلانه و آزادانه زندگی کند؟ آیا همسان دانستن نام یک ملت با مفهوم مرگ تاریخی عملی صحیح محسوب نمی‌شود؟ برخی دیگر نیز می‌خواهند کشورشان از نظر فیزیکی برابر تمام کشورهای جهان مصون باشد و آنها نیز اشتباه نمی‌کنند. اما آیا ممکن است که فردی بدون رعایت عدالت دربارۀ دیگران، قادر به زندگی میان انسان‌ها باشد؟ فرانسه به دلیل ناتوانی در حل این وضعیت دشوار رو به موت است. گروه نخست مضمونی کلی را به قیمت چیزی خاص می‌خواهند و گروه دوم، چیزی خاص را به قیمت مضمونی کلی. گرچه هر دوی آنها کمابیش با یکدیگر هم‌داستان هستند. پیش از آنکه به بررسی جامعۀ بشری بپردازیم، لازم است نگاهی به گروه‌های ملی نیز داشته باشیم. اگر دنبال حفظ گروه‌های ملی هستیم، باید درهای آن را رو به مفاهیم جهانی باز بگذاریم. به طور مشخص اگر هدف‌تان تسلط فرانسه بر هشت میلیون انسان خاموش الجزایری باشد، پس منتظر نابودی فرانسه باشید. اگر هم پی استقلال الجزایر از فرانسه هستید، فروپاشیدن هر دو کشور اجتناب‌ناپذیر به نظر می‌رسد. تنها در حالتی که مردم فرانسه و اعراب سر حل اختلافات‌شان به توافق برسند، آینده‌ای روشن برای فرانسه، اعراب و کل دنیا متصور خواهد بود.