بهترین فیلم‌های ۲۰۲۴ از دید جان واترز

جان واترز، کارگردان و نویسنده آمریکایی، به خاطر آثار غیرمعمول و جنجالی‌اش شناخته می‌شود. اخیرا با نام بردن ۱۰ فیلم برتر به انتقاد شدید از فیلم های منتشر شده در سینمای جهان پرداخته و از پایان فیلم سازی سخن گفته.

به گزارش  پایگاه خبری هنری بُراق حامیم، جان واترز، کارگردان و نویسنده آمریکایی، به خاطر آثار غیرمعمول و جنجالی‌اش شناخته می‌شود. او به عنوان یکی از برجسته‌ترین فیلمسازان فرهنگ پاپ در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ مطرح شد، با فیلم‌هایی نظیر Pink Flamingos و Hairspray که تأثیر زیادی بر سینمای مستقل گذاشت. واترز به خلق آثار فراتر از هنجارهای اجتماعی و جلب توجه به موضوعات تابو مشهور است. او همچنین به عنوان نویسنده و نمایشنامه‌نویس فعال است.

به گفته وی : صنعت فیلمسازی که من می‌شناختم، حالا تمام شده است. مگر در نیویورک سیتی، جایی که فیلم‌های هنری و ریسک‌پذیر که می‌خواهند احساس بد به مخاطب بدهند و در برابر رتبه‌بندی‌ها مقاومت کنند، همچنان در سینماها اکران می‌شوند و من بابت دیدن آنها در سینماها هزینه می‌کنم. از توزیع‌کنندگان، از اعماق قلب سینمایی آسیب‌دیده‌ام، سپاسگزارم که این فیلم‌ها را به دست مردم انحرافی رسانده‌اید که همچنان خواهان شگفت‌زده و آرام شدن توسط کارگردانان مشکل‌ساز از سراسر جهان هستند. این‌ها هستند — ده فیلم برتر من. آنها را ببینید و به طرز شادی‌آوری رنج ببرید.

۱. Love Lies Bleeding (رز گلاس)

این فیلم نوآر خونین و خنده‌دار بهترین فیلم سال است، فیلمی که شاید روس مایر آن را می‌ساخت اگر یک زن روشنفکر لزب بود که به استروئیدها اعتیاد داشت. حتی مردان خوک‌نما هم بامزه‌اند. تا حدودی.

۲. Queer (لوکا گوادانیگنو)

دنیل کریگ ممکن است به خاطر بازی در نقش بی‌نیک ویلیام بروس، مرد هومو Beatnik، هدف انتقاد قرار گیرد، اما من کاملاً با آن موافقم. او کاملاً درخشان است و حتی صحنه‌ای دارد که به یاد یک عمل جنسی که مدت‌ها فراموش کرده بودم، یادآوری می‌کند. اوه، هومو های امروزی چنین رادیکال بودند، من خودم هم هومو و خوشحال‌تر می‌بودم.

۳. The Brutalist (برادی کوربت)

یک حماسه سرد به سبک VistaVision (!) درباره ظلم معماری و عذاب پیش‌گامی در زمان خود، با ادریان برودی و گای پیرس که به صف نامزدهای اسکار می‌پیوندند. بله، مدت زمان فیلم ۳.۵ ساعت است، اما تنها چیزی که خیلی طولانی است، وقفه بین فیلم‌هاست.

۴. Hard Truths (مایک لی)

پرتره‌ای فوق‌العاده غم‌انگیز و گاهی خنده‌دار از زنِ بدخلق‌ترین و بدذات‌ترین شخصیت زن در تاریخ سینما. او یک مادر فاسد و همسر وحشتناک است و همه اطرافش در عذاب هستند به جز تماشاگران که به تدریج شروع به حمایت از او می‌کنند. تجربه‌ای ناخوشایند که همیشه آن را گرامی خواهم داشت.

۵. Messy (الکسی واسر)

یک فیلم مستقل سریع و جذاب از یک فیلمساز زن جدید (که خود نیز در فیلم بازی می‌کند) که بهترین کمدی‌های وودی آلن را با موضوعاتی متفاوت به ذهن می‌آورد: زنان هیپستر و اعتیادهای جنسی‌شان. درخشان، بی‌ادب، آگاه و داغ است. خوشحالم که جوانان هنوز از مسائل جنسی عصبانی و گیج هستند.

۶. Joker: Folie à Deux (تاد فیلیپس)

بالاخره، یک داستان عاشقانه که من می‌توانم با آن ارتباط برقرار کنم. این فیلم دیوانه‌کننده، بسیار حساب‌شده، بسیار خوب کارگردانی شده، پر از دود سیگار است! این یک ملاقات از نوع “Jailhouse Rock” با Busby Berkeley است که به پایانش با یک “۹/۱۱ That’s Entertainment!” می‌رسد و شما را در شگفتی سینمایی تکان می‌دهد. منتقدان احمق. گگا فوق‌العاده است. جوکر کاملاً درست است. بمیرید، دست‌های ضعیف، بمیرید!

۷. Femme (سم اچ. فریمن و نگ چون پینگ)

یک داستان عشق پیچیده S&M بین یک دراگ کوئین سیاه‌پوست (ناتان استوارت-جارت) و یک مرد سفیدپوست خشن که به هومو ها حمله می‌کند (جورج مک‌کای) که معنای جدیدی به بازی‌های جنسی می‌دهد. مردها؟ زنانه؟ این همه دراگ است وقتی صحبت از «تاپ» یا «باتم» می‌شود. هر مردی چیزی که دوست دارد را می‌کشد.

۸. Emilia Pérez (ژاک آودیارد)

The Rocky Cartel Horror Picture Show: این موزیکال-درام بسیار اصیل درباره سندیکای مواد مخدر مکزیک و رئیس‌جنسیت‌تبدیل آن که به طور علنی مخفی می‌شود، اثبات می‌کند که می‌توانید درباره هر چیزی در یک فیلم آواز بخوانید، اگر به خوبی کارگردانی شده باشد. الان من در حال آواز خواندن هستم: “این شماره ۸ در فهرستم است” و چه می‌دانید، شاید من یک فیلم درباره آن بسازم؟

۹. Babygirl (هلینا رین)

باشه، هترواسکشوال‌ها هم امسال پیشرو هستند. نیکول کیدمن همچنان در حال ریسک کردن در حرفه‌اش است و شایسته احترام ما است. در اینجا، او فریاد می‌زند، ناله می‌کند. او یک «پاور-باتم» کافر با زبان است که در اوج دوران حرفه‌ای اجرایی خود، با یک کارآموز غالب و پایین‌رده روبه‌رو می‌شود که او را وادار می‌کند از یک کاسه شیر بنوشد، مثل… مثل… خوب، مثل یک گربه.

۱۰. Viet and Nam (تروانگ مین کوی)

چه کسی می‌تواند فیلم‌های فوق‌العاده جدید پدرو آلمودووار، شان بیکر و گای مادن را از فهرست من در این سال حذف کند؟ من به شما می‌گویم که چه کسی، و آنها احتمالاً می‌فهمند چرا من به این فیلمساز جدید (برای من) این جایگاه را اختصاص می‌دهم. این یک درام عجیب و به طرز غافلگیرکننده‌ای تسخیرکننده است که درباره دو معدنچی جوان هومو است، که یکی از آنها خون مقعدی را از شکم شریکش می‌لیسد و دیگری موم از گوش‌های معشوقش می‌خورد قبل از اینکه با هم به عنوان مهاجر به سواحل بیگانه فرار کنند و در یک کانتینر شناور نابود شوند. این یک اثر زیباست.